Actueel
     
 


Intranet login

Dag 35/36 22-10-’05  Nog ± 3500 air-miles voor de boeg.......

Die vrijdagmiddag is het terras van het Summit hotel oranje gekleurd. Alle spullen zijn ingepakt en ingeladen, souvenirs zijn ingekocht en de laatste consumpties worden genuttigd. Nog heel even genieten, ieder op zijn eigen manier. Denkend aan wat achter ons ligt, wat we gedaan hebben en hebben bewerkstelligd. Het is zo onwerkelijk en ik probeer me voor te stellen wat ons te wachten staat als we terug zijn in Nederland. Ik denk aan de familie en vrienden die ik mis, en één iemand in het bijzonder. Hoe kan ik iedereen duidelijk maken wat ik heb meegemaakt, wat ik heb gezien en heb ervaren. Ik ben diep in gedachten verzonken als het vertreksein wordt gegeven en we vertrekken naar het vliegveld. De reis verloopt in een waas. Ik ben vast niet de enigste die met een dubbel gevoel in het vliegtuig zit. Een tweestrijd tussen het verlangen naar alles wat er thuis op je wacht en alles wat je achterlaat en zal moeten missen en in die hoedanigheid wellicht nooit meer zal terugkomen. Tijdens de drie uur wachttijd in Doha zijn Lenna en ik het erover eens... we gaan terug!

Maar hoe moet dat dan met... en met... ach weet je wat... we komen gewoon ooit eens terug!

Als we dan zaterdagochtend in alle vroegte in Parijs landen en we ons weer enigszins op zeeniveau bevinden begint het verlangen naar huis toch de overhand te nemen. De overstaptijd in Parijs is kort, heel kort.

Ik sta samen met Frank en Rene als laatste nog bij de incheckbalie te wachten op m’n boardingpas. Het vliegtuig vertrekt over 15 min en dat wordt dus erg krap. Als het stukje papier eindelijk de printer uitrolt is het haasten naar de gate. De bagagecheck zorgt dat het nog eens extra spannend wordt als ik naast jas, tas, riem ook mijn bergschoenen uit moet doen want je kunt nooit weten wat daar in verstopt zit.... Op advies van Rene laat ik het maar gebeuren wat me toch moeite kost als ik 4x opnieuw door het poortje moet en wordt gefouilleerd. Als ik dan als niet-terrorist gekwalificeerd ben en ik alles weer bij elkaar heb is het met te losse schoenen en veters sprinten naar de gate.

Na een korte KLM-vlucht arriveren we dan op schiphol. De spanning stijgt en iedereen is opgewonden en vrolijk. Als we de bagagehal inlopen volgt de eerste blik op het massaal toegestroomde thuisfront. Slingers, vlaggen, foto’s en vrolijke gezichten sieren de ramen.

Er wordt getracht nog enige orde en regelmaat in het expeditieteam te houden om eerst netjes de bagage te verzamelen en dan gezamenlijk naar buiten te gaan, de menigte en camera’s tegemoet. Als de bagageband dan vervolgens maar twee tonnen en 3 plunjebalen uitspuugt is er even verwarring. Onder de altijd voortreffelijke leiding van onze expeditieleider, zelfs tot het einde aan toe,  wordt zelfs dit onverwachte bergje nog even beklommen en beweegt het team zich toch wel enigszins zenuwachtig richting uitgang. Wat er dan door je heengaat, tja, dat is zoals al van zoveel dingen tijdens De-ice, niet met woorden te beschrijven. We worden binnengehaald en gehuldigd als helden. En op de persconferentie die kort daarna volgt is het druk, zeer druk! De-ice is op de kaart gezet door 31 helden en als we de krant in Kathmandu even meetellen waren we zelfs even wereldnieuws!

En dan, ja dan ben je terug. Terug in Nederland, terug op zeeniveau. Boeken zijn er over volgeschreven, wetenschappers zijn er op afgestudeerd of gepromoveerd. Maar in tegenstelling tot het acclimatiseren op/aan hoogte staat er niets of weinig op papier over acclimatiseren op/aan laagte. Dat het best moeite kost om je draai weer te vinden en je te concentreren op de dagelijkse dingen lees je niet, dat ervaar je gewoon. Fysiek herstel je snel maar de ontelbare verhalen, emoties, geuren, kleuren, de altijd lachende vriendelijke mensen, het Tashi Dele dan wel het Namaste blijft voor altijd in je geheugen gegrift. Degene die me de afgelopen weken hebben gevraagd hoe het was enz zullen vast hebben staan kijken dat ik niet veel zei of erover kon vertellen. Niet omdat ik niet wil of kan maar simpelweg omdat ik niet weet waar ik moet beginnen. Gelukkig mailt er dan een de-icer met een sos-berichtje dat ie ook nog niet geland is op deze aardbodem. Dat gevoel zal ook nog wel even blijven! Dus lieve mensen die De-ice op de voet volgden/volgen neem het ons niet kwalijk dat het allemaal een beetje langer duurt met de verslaggeving dan op de berg maar het komt wel! De-ice is nog lang niet voorbij en er staat nog heel wat op jullie te wachten.

Tot slot, voel ik me als deelnemer bevoorrecht dat ik deel uitmaak van De-ice en met deze geweldige mensen heb mogen laten zien dat je heel wat kan bereiken als je uitgaat van je mogelijkheden in plaats van beperkingen. Ik mis even nu even de inspiratie en woorden om het uit te drukken zoals ik het voel! Als correspondent van deze misschien soms wazige en wellicht belastende stukjes (mijn excuses aan de dames van onze landcruiser) zal ik vast en zeker vaker nog wat schrijven voor de site, wie weet!

Martijn

 



<B>Klik op de plus (+) om je reactie toe te voegen!</B> Klik op de plus (+) om je reactie toe te voegen!
Hoofdsponsor


 
Topsponsors


 
>>  Ambassadeurs ...
 
>>  meer sponsoren ...
 
>>  Vrienden van ...
 
Samenwerking met


 
Uitgerust met


 



>> 
Home
 
>> 
Contact
 
>> 
Nieuwsbrief ontvangen
 
>> 
Gastenboek
 
 
Sponsored by 2HV Solutions