Actueel
     
 


Intranet login

Ik ben Louisa L. Lemasian, geboren op 16 oktober 1950 in Tjimahi op Java. Getrouwd met Bert Woudenberg en samen hebben wij twee kinderen, onze Tara is 26 jaar en onze zoon Karoenja is twintig.

VUGHT
Mijn vader en moeder zijn afkomstig van de Molukken, kampong Ouw op Saparua. Hij was beroepsmilitair in het K.N.I.L. en wij, vader, moeder, mijn oudere zusje en ik, gingen in 1951 op de Astorias naar Nederland. Wij hebben elf jaar in kamp Lunetten in Vught gewoond. Daar zijn nog twee zusjes en drie broertjes geboren. Bij de geboorte van mijn tweelingbroertjes in 1960 is mijn moeder overleden. Ik was toen negen jaar.
Mijn vader bleef achter met de zorg over zeven kinderen. Als ex-KNIL-er zijn we met de harde hand opgevoed. Ik leerde bijvoorbeeld als jong meisje stokvechten van mijn vader, was meer jongen dan meisje. Ik klom in bomen en vocht met andere kinderen. Kwam ook vaak te laat voor het eten. Dan vergat ik tijdens het knikkeren gewoon de tijd. Mijn gewonnen knikkers werden dan door mijn vader afgepakt en in de kali (een slootje) gegooid. Andere kinderen haalden die knikkers uit het water, maar ik lette op wie dat deden. De volgende dag daagde ik die kinderen uit om tegen mij te spelen. Ik won al mijn knikkers weer terug!

LEERDAM
In 1962 verhuisden wij vanuit de beschermde omgeving van het woonoord naar een nieuwgebouwde Molukse wijk in Leerdam. Een huis van steen met een echte trap erin. Dat was een feest! Ik was toen twaalf jaar en ging naar de lagere school. Daarna bezocht ik de Mulo. Na deze opleiding ging ik naar de kleuterkweekschool in Utrecht. In het examenjaar hield ik het voor gezien, ik vond met kleine kinderen omgaan niets voor mij. Daarna heb ik onder andere een aantal jaren als administratief medewerker op het Opleidingsinstituut De Springplank voor B-verpleegkundigen van de Willem Arntsz Hoeve in Den Dolder gewerkt.

SPORT
Sport is altijd belangrijk geweest in mijn leven. Toen ik veertien was werd ik lid van de wandelsportvereniging Jong Ambon. Elk weekend wandelen onder strenge leiding. Wij moesten als militairen lopen. Geoefend werd er in de wijk en iedereen kwam kijken. Tijdens de jaarlijkse Glasstadmars sleepten wij de eerste prijzen in de wacht. Ook volleyballen op hoog niveau met een fanatiek damesteam, deels Moluks en deels Hollands. Vanaf mijn dertigste op diverse manieren aan sport gedaan. Heel veel zwemmen, wandelen (Vierdaagsen), fietsen, zelfverdedigingslessen en bodybuilding.

ASTMA
Als kind had ik al last van eczeem en in de puberteit kwam de hooikoorts. Na de geboorte van mijn eerste kind werd ik vaker kortademig. Ik ging in die tijd pas naar de huisarts als de ontstekingen aan mijn longen niet vanzelf overgingen. Het ging steeds slechter met me. Ik had heel vaak last van zware astma-aanvallen. Dat werd zo erg dat ik twee maal met spoed in het ziekenhuis werd opgenomen.

HOOGTESTAGE
In 1999 was het zo erg dat ik voor langere tijd opgenomen moest worden in het Nederlands Astmacentrum Davos in Zwitserland. Ik kwam daar als een dood vogeltje aan. Mijn longinhoud was minder dan de helft. Ik was zelfs ‘gewend’ geraakt aan mijn slechte longen. Uiteindelijk werden dat vier lange, intensieve maanden.
Nu noem ik die periode in mijn leven mijn hoogtestage. Achteraf is die opname een van de goede dingen die mij zijn overkomen. In het astmacentrum is iedereen met je in de weer. Bewegingstherapeuten, psycholoog, longarts, de verpleegkundigen en sociotherapeuten. Van hen allemaal heb ik veel geleerd. Terug in Nederland moet je in de praktijk brengen wat je in Davos hebt geleerd. Therapietrouw zijn is belangrijk. Mijn medicijnen op tijd en regelmatig innemen, goed aan mijn conditie werken en uitlokkers vermijden. Voor mij zijn dat honden, katten, vogels, geuren en sigarettenrook. Daarnaast heb ik begrip moeten kweken bij mijn omgeving. Je ziet niet aan mij dat ik astma heb. Mijn longarts in Davos heeft wel eens gezegd: sloeg je maar groen uit, dan weet iedereen dat je iets ernstig onder de leden hebt.

CONDITIE
Na mijn terugkeer uit Davos is mijn gezondheid me heilig. Beter worden van astma kan niet, maar ik kan er wel veel aandoen om zo gezond mogelijk te blijven. Daarbij heb ik veel voordeel van mijn actieve sportverleden. Nu doe ik bij mijn fysiotherapeut wekelijks een fysiofit-programma en ben ik bijna dagelijks te vinden in de sportschool. Al die apparaten hebben geen geheimen meer voor mij. Maar ook heerlijk zijn de moderne vormen van bewegen: bodypump, spinning, pilatus, balans en body attack. Mijn conditie is volgens mijn fysiotherapeut dan ook top. Dat helpt beslist bij het herstellen van de af en toe toch opgelopen (bijna-)longontsteking. Ziek zijn is topsport, zeg ik vaak.

EVEREST
Toen de mogelijkheid kwam om naar de Mount Everest te gaan, was de beslissing om me op te geven voor mij een kleine stap. En een goede gelegenheid om te bewijzen dat ik mét mijn astma heel wat in mijn mars heb. Al twee jaar zijn we nu als groep bezig om ons voor te bereiden. Niet alleen sportief, maar ook organisatorisch komt er heel wat bij kijken. Ik vind het heel leuk om ook op dat niveau een steentje bij te dragen. Het klimmen in een klimhal en de trainingen in de Ardennen, op Texel, in Nijmegen, op Walcheren en in Zwitserland zijn stuk voor stuk uitdagingen. Daar leer ik veel van.
Nu de vertrekdatum 17 september 2005 dichterbij komt, krijgt de expeditie naar de hoogste berg ter wereld voor mij elke dag steeds meer realiteitswaarde. Het is eng en spannend tegelijk. Familie, vrienden en kennissen leven mee. En ik heb ervaren dat deze expeditie niet alleen voor mijzelf belangrijk is, maar ook anderen kan inspireren. Ik heb veel gesprekken gehad en steeds kreeg ik bewondering. Anderen putten energie uit mijn manier van omgaan met mijn ziekte. Ik laat me niet leiden door mijn beperking, maar probeer te leven met wat ik kan.

Louisa Lemasian

Hoofdsponsor


 
Topsponsors


 
>>  Ambassadeurs ...
 
>>  meer sponsoren ...
 
>>  Vrienden van ...
 
Samenwerking met


 
Uitgerust met


 



>> 
Home
 
>> 
Contact
 
>> 
Nieuwsbrief ontvangen
 
>> 
Gastenboek
 
 
Sponsored by 2HV Solutions