Actueel
     
 


Intranet login

 

Naam: Els de Jager.

Benauwdheid: Ongeveer 14 jaar geleden merkte ik steeds vaker dat ik door anderen ingehaald werd als ik van mijn werk naar huis fietste. En dat juist door mensen die ik normaal gesproken fluitend inhaalde. Ook met mijn rondje hardlopen kreeg ik de grootste moeite en op een gegeven moment ging zelfs een klein stukje wandelen niet meer. Wat was er aan de hand?

Mijn huisarts verwees me naar de longarts en die constateerde een chronische astma en schreef mij medicijnen voor dagelijks gebruik voor. Hij vertelde me ook dat als ik niet erg goed op mijn conditie zou letten ik op mijn zestigste misschien wel in een rolstoel zou eindigen. Met behulp van logopodie leerde ik mijn ademhaling beheersen en samen met de medicijnen zorgde dat ervoor dat ik weer kon wandelen, fietsen en tenslotte op mijn oude niveau hardlopen.

Bergsport: In diezelfde tijd zette ik ook mijn eerste schreden in de Zwitserse Alpen en kreeg er een nieuwe passie bij: bergwandelen. Ik merkte dat ik me bij een verblijf in de Alpen geweldig voelde, met veel minder medicijnen toe kon en daar bij terugkomst in de lage landen nog lang plezier van bleef houden. De bergwandelingen werden ieder jaar langer; grenzen werden verlegd. Ik werd lid van de bergsportvereniging, volgde een C1-cursus en nam deel aan gletsjertochten. De Mont Blanc lonkte en onder zware omstandigheden (veel wind, kou en sneeuw) haalde ik de top. Dat smaakte naar meer!

Mount Everest: Toen kwam de oproep van De-Ice, er werden mensen met astma gezocht die de uitdaging wilden aangaan om de Noordcol van de Mount Everest te beklimmen. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd! Ik meldde me aan en werd geselecteerd. Dat was voor mij een van de fijnste momenten van mijn leven.

Training: Ik train er hard voor: ik loop nu vrijwel dagelijks, doe veel spierversterkende oefeningen, zoals callanetics en hang geregeld aan een balk om mijn armspieren extra te trainen. Ook in mijn werk ben ik eigenlijk steeds in training. Ik ben buffetchef op de Texelse boot en het werk vergt veel van mijn armspieren: volle dienbladen, frisdrankkratten, grote pannen, etc.

5642 meter! Afgelopen zomer beklom ik de hoogste berg van Europa, de Elbrus (5642 m.). Dit jaar hoop ik in oktober met De-Ice de Noordcol te bereiken. Die maand word ik 58 jaar en wie weet welke toppen er de komende jaren nog volgen ... !

lees verder:

Beweging is de beste remedie tegen astma
Beklimming van de Elbrus

Daar zat ik dan in ons klapperende tentje, een harde wind loeide daar omheen. Buiten vroor het vijftien graden, ik voelde me beroerd, tot niets meer in staat. Praten ging me moeilijk af, dat resulteerde in droge hoestbuien die niet stopten en iedere inspanning, hoe minimaal ook, kostte me de grootste moeite. Een beetje liggen, wat zitten en de dagen en uren aftellen tot we eindelijk weer naar beneden zouden gaan. De Noordcol lag eindeloos ver voor mij en elke andere berg ook. Dit was nou hoogteziekte!

Maar nu, 5 weken na dato, zitten de verloren pondjes er weer aan, mijn trainingsrondjes gaan lekker, ik voel me goed en …… ik heb weer een berg in het vizier: de Aconcagua, die 6962 meter hoog is. Ik wil daar in januari 2007 heen gaan.

Nu lijkt het alsof ik de De-ice expeditie alleen maar als kommer en kwel ervoer, maar niets is minder waar. De beelden van Tibet blijven me dagelijks bij en in mijn dromen komen ze geregeld terug. Het was dan ook een fantastische ervaring die weken met ons allen in Nepal en Tibet. Kathmandu en Lhasa, met al hun bezienswaardigheden, zijn steden om nooit te vergeten. Daarbij de bezoeken aan de kloosters die ik wel van filmbeelden kende, maar nu in het echt kon zien. Ik genoot van de tochten met de landcruisers door het afwisselende landschap, de plaatsen en dorpjes die we aandeden waren een ervaring op zich. Daarna kwam natuurlijk nog de trekking met de tentjes, onze sherpa’s en de yaks met hun drijvers. Die negen dagen lopen door Tibet heb ik geweldig leuk gevonden, het ging me gemakkelijk af en ik voelde me daar erg sterk. Elke dag met alles wat daarbij hoorde, van de thee die ons bij het wakker worden door de sherpa’s geserveerd werd tot en met de afsluiting van de dag met de altijd weer heerlijke maaltijden, was genieten! De aankomst in Everest basecamp, met de top van de Mount Everest in zicht, was natuurlijk een ervaring op zich en ik kon niet wachten om omhoog te gaan. Ik voelde me goed geacclimatiseerd en had er veel zin in. De tocht naar ABC was wel zwaar, maar prachtig en toen ik daar aankwam schreef ik in mijn dagboek: ”bij mezelf heb ik nog maar weinig lichamelijke ongemakken kunnen ontdekken, het is alleen lastig ademhalen, heb ik geen eetlust meer en nauwelijks nog energie in mijn lijf. Geen idee of dat nog goed komt!”
De afloop is bekend, de dag daarop was de hoogteziekte daar en werd de Noordcol wel erg onbereikbaar. Jankend van frustratie heb ik in mijn tentje gelegen, toen ik onze klimmers die ochtend op weg hoorde gaan de berg op. Heel zuur!

Maar nu, begin december zijn de scherpe kantjes er wel af en geniet ik nog dagelijks als ik aan onze tocht terug denk. Die vijf weken met al mijn vrienden van De-ice nemen ze me nooit meer af!

Hoofdsponsor


 
Topsponsors


 
>>  Ambassadeurs ...
 
>>  meer sponsoren ...
 
>>  Vrienden van ...
 
Samenwerking met


 
Uitgerust met


 



>> 
Home
 
>> 
Contact
 
>> 
Nieuwsbrief ontvangen
 
>> 
Gastenboek
 
 
Sponsored by 2HV Solutions