Actueel
     
 


Intranet login

Graag stel ik me voor: Yolande Wildschut.
Ik ben tijdens de watersnood in 1953 geboren. Op mijn geboortekaartje word ik niet gebracht door de ooievaar, maar hang ik als baby onderaan een reddingshelikopter!

Al jong heb ik astma. Slapen op een zolder, uit logeren en grote inspanningen leiden vaak tot benauwdheid. In ons gezin met 7 meiden en een vader die beroepsmilitair en sportleraar is, is sportiviteit een groot goed en hierdoor is er weinig begrip voor mijn astma. Het duurt lang voor ik zelf weet hoe ik ermee om moet gaan. Toch blijf ik sporten, met als favorieten zwemmen en tot een paar jaar geleden karate.
Nu ervaar ik mijn astma als stabiel, weet hoe ik het zelf kan reguleren met leefregels en inhalatiemedicijnen, en ben ik weer volop aan het bewegen.

Samen met mijn geliefde Bert heb ik twee dochters, Wieneke van 27 en Mara van 24, en een (geadopteerde) verstandelijk gehandicapte zoon, Ton van 40.
Daarnaast voeden we vijf pleegkinderen op, jonge mensen in crisissituaties die gedurende langere tijd in ons gezin doorbrengen en dan hun weg weer vinden. We ervaren dit als een indrukwekkende, zingevende en mooie ervaring.
Anderhalf jaar geleden gaat ons laatste pleegkind zelfstandig wonen en breekt voor Bert en mij een nieuwe levensfase aan.

Twintig jaar lang werk ik in het speciaal onderwijs, kinderpsychiatrie, opbouwwerk en vormingswerk, en volg studies zoals de sociale academie en management aan de universiteit. Veertien jaar geleden stap ik uit de veiligheid van een arbeidsverhouding en begin mijn eigen productiebedrijf. Eerst als cameravrouw en editor, later als producent. We maken opleidingsfilms en documentaires over Human-Interest-onderwerpen.
Momenteel werk ik als managementtrainer, adviseur en coach in de omroepwereld, en als interim-manager bij de Boeddhistische Omroep, en produceer ik programma’s.

Sinds een aantal jaren brengen we met vrienden steeds meer tijd in de bergen door en wandelen we in vakanties en weekenden lange afstanden.
Een jaar geleden kom ik door de selectie van de De-ice-expeditie heen, en ga ik nu met een prachtige groep mensen in september a.s. de NorthCol op de Everest beklimmen.
Voor mij meer dan een droom, waar ik intens naar toeleef en hard voor werk om dit te realiseren. Wat ik gedacht had fysiek nooit te kunnen komt door dit project binnen mijn bereik. Zowel mentaal als fysiek vraagt dat een enorme inspanning, dat realiseer ik me goed.

Twee keer per week ben ik te vinden op de sportschool voor cardio- en krachttraining.
Een truc in mijn drukbezette leven is combinaties maken van doelgerichte dingen en trainen. Zoals te voet mijn schoonmoeder in het verpleeghuis bezoeken 9 kilometer verderop.
In de afgelopen zomer heb ik met een groep van 15 klimmers de Tour de Monta Rosa gedaan als training. Daarnaast doe ik mee aan de expeditietrainingen, o.a. in berggebied zoals DAVOS,  maar ook op Texel, in de Ardennen, op Walcheren.

Samen met twee cameramensen maken we een indrukwekkende documentaire over de expeditie, en na de expeditie produceren we een educatief programma over astma en bewegen, zowel voor kinderen als volwassenen.

Een ieder die onze site bezoekt begrijpt dat zo’n grote en speciale expeditie niet zomaar van de grond komt. Behalve de energie die we er als expeditieleden instoppen, hebben we veel support van buitenaf nodig. In goederen, expertise, maar vooral in geld.
Ik doe hierbij een groot appel op alle potentiële sponsors die nog een zetje nodig hebben om deze bijzondere expeditie financieel te ondersteunen.
Neem contact met ons op zodat we u kunnen overtuigen van de waarde die het heeft deze De-ice-expeditie financieel te supporten. Dan geven wij aan wat we voor u of uw bedrijf kunnen betekenen en eventueel als tegenprestatie kunnen bieden.
Maak mogelijk dat we samen met u deze expeditie realiseren!

Yolande geopereerd

Ik ga samen met Bert voor mijn expeditietraining een weekend wandelen op het prachtige eiland Texel. Mijn doel is om op tempo kilometers te gaan maken.
Als we vrijdagmiddag van de boot afkomen, regent het hard. Vol goede moed wandelen we met een stevige rugzak om naar het sfeervolle Hotel De Veertien Sterren in Den Burg. Hier zijn we in november vorig jaar met de hele expeditiegroep voor een fantastische gesponsorde lunch ontvangen door Wenny en Alfons, de zeer vriendelijke en enthousiaste eigenaren.

Koud en nat komen we in het hotel aan, en na een goed vegetarisch diner wil ik lekker gaan slapen. Maar vele malen word ik ’s nachts wakker met pijn in mijn linkerknie.
Ik wil het weekend niet bederven en we wandelen zaterdag vanaf Den Burg naar De Cocksdorp en weer een gedeelte terug. Zo’n vijfentwintig kilometer, waarvan ik eerlijk gezegd een stuk op pijnstillers loop. Ik moet toe gaan geven dat er iets fout zit in mijn knie.
Toch wandelen we zondagmorgen naar Els, mijn expeditiemaatje, die met Ben in Den Hoorn woont in een mooi huis met prachtige tuin.
Moeilijk kom ik van de bank omhoog als we weggaan, en ik zie op tegen de terugwandeling van 8 kilometer naar het hotel. Ik voel me gespannen en onzeker als we er aankomen, en allerlei gedachten over mijn plek in de expeditie malen rond in mijn hoofd.

Maandag nemen we een taxi naar de boot en kan ik meteen bij de huisarts terecht. Die kijkt zorgelijk, en donderdag bezoek ik al de orthopeed in ziekenhuis De Gelderse Vallei. En dan gaat het snel: een spoed-MRI op de volgende maandagavond, een nieuw bezoek aan de orthopeed op donderdag. En de ingrijpende mededeling dat ik een scheurtje in mijn meniscus heb, en dat ik geopereerd moet worden.
Dit veroorzaakt verdriet bij mij en de vraag of ik op tijd opnieuw getraind ben voor we op 17 september naar Nepal vliegen. De orthopeed twijfelt er niet aan en dat geeft mij veel vertrouwen.

Ik merk dat het verhaal van mijn deelname aan de expeditie in het ziekenhuis indruk maakt en kom zelfs op de spoedlijst voor operaties. Ruim twee weken nadat ik op Texel vast moest stellen dat er iets fout is, ben ik op 16 maart al geopereerd!
Zelf doe ik nu trouw de hele dag door spierversterkingsoefeningen, en een week na de operatie loop ik op ‘normale’ wijze de trap weer op.
Twee weken na de operatie start mijn fysiotherapie, en op de sportschool ben ik voorzichtig aan gaan fietsen, en krachttraining aan het doen zonder mijn knie te gebruiken. En in de loop van de komende weken ga ik mijn weekendwandelingen langer maken.

Het gaat in totaal zo’n 6 weken duren voor ik weer aan de normale expeditietrainingen mee kan doen, en daar ga ik voor! Vanaf de operatie tot aan ons vertrek is ruim een half jaar, en het gaat goed komen.

Voorbereiding/training:Zowiezo vanuit het bewustzijn dat alles wat ik lopend, fietsend, en intensief bewegend kan doen mijn uitgangspunt is. Geen lift pakken, weinig de auto nemen, de auto ver weg parkeren van mijn bestemming, en soms drie keer een trap op en af terwijl het maar 1 keer hoeft. Dat is mijn basis.
Door de week: 2x anderhalf uur sportschool met cardiotraining op hartslag, en met een wisselende keuze voor apparaten en instelling hiervan op: 1) calorieverbranding 2) conditie.
Verder gaan we in het weekend altijd voor een lange wandeling (minimaal 15 kilometer) en fietsen, nemen we de visite om het bos en de heide te laten zien (heb ik ook weer gelopen) en gaan we vrijwel iedere week naar de sauna (of geldt dit niet?)
Vrijwel iedere 6 weken gaan we het hele weekend pittige heuvels/bergen lopen in de Vogezen of de Ardennen of de Eiffel (gemiddeld 6 uur per dag).
Daarnaast zijn alle vakanties bergwandelvakanties, met een wisselende intensiteit van gewoon bergwandelen tot alpine wandelen.
Waar ik slecht toe kom is de klimhal. Daar ben ik me zeer van bewust dat dit wel zou moeten, en wat niet lukt is mijn voornemen iedere week te gaan zwemmen.

Hoofdsponsor


 
Topsponsors


 
>>  Ambassadeurs ...
 
>>  meer sponsoren ...
 
>>  Vrienden van ...
 
Samenwerking met


 
Uitgerust met


 



>> 
Home
 
>> 
Contact
 
>> 
Nieuwsbrief ontvangen
 
>> 
Gastenboek
 
 
Sponsored by 2HV Solutions