Actueel
     
 


Intranet login

Naam: Louis van der Burch

Geboren: 25-5-1957 te Den Haag

Burg.staat: ruim 28 jaar (heel gelukkig) getrouwd met Gertruud ; no kids.

Thuis: Sinds 1982 de Randstad verruild voor Brabant en vanaf 1992 woonachtig in het geweldige bourgondische Breda.

Werk: Al zo’n 26 jaar verkoper “in de olie” waarvan de laatste 12 ˝ bij de Van der Sluijs Groep te Geertruidenberg.

Hobbies: Theater; Wandelen; Fitness; Uitgebreid tafelen met goede vrienden; Voetbal kijken (getrouwd met ADO Den Haag; verliefd op NAC Breda) ; van Kooten&de Bie of F. Jacobse en T. van Es.

Favoriete muziek: Mijn smaak is zeer breed maar van David Bowie kan ik nog steeds volledig uit mijn dak gaan.

Astma: Mijn “probleemtijd” met astma dateert hoofdzakelijk uit mijn jeugdjaren. Al snel bleek dat ik voor vrijwel alles allergisch was en thuis moest zo’n beetje alles vervangen worden van gordijnen tot vloerbedekking tot dekens. Voor mijn ouders was dat destijds een zware last.  De lagere schooltijd moest ik doorbrengen op de 1e Nederlandse Buitenschool in Scheveningen. Niet echt een straf want bij mooi weer les krijgen in een duinpan midden het bos is natuurlijk schitterend. Ook als we binnen les kregen konden de ramen van plafond tot vloer open, dus frisse lucht kregen we genoeg. Oké, er waren ook minder leuke zaken zoals tussen de middag na het eten verplicht rusten in de openlucht. Afhankelijk van de temperatuur kon je op een bordje lezen hoeveel dekens je op je brits moest leggen. Elke dag om 11.00 uur VERPLICHT een bord havermoutpap eten waar menig metselaar jaloers op zou zijn. En dan dagelijks met een speciaal busje van Rijswijk naar Scheveningen gebracht worden. Je miste best wel de contacten met je vrienden overdag. Buiten de schooluren was het soms best lastig om een beetje aan te pikken als je met je vrienden weer eens op pad ging. Al fietsende door het Westland was ik meestal de “achterblijver in het peloton” maar nooit opgeven; gewoon doorbijten en je kwam toch waar je wezen moest.

Ook bewaar ik goede herinneringen aan de zomerkampen van het Astmafonds. 6 Weken Arcen of 3 weken zeilen in Langweer waren belevenissen. Lekker midden in de natuur een paar weken bijtanken. Door vooral veel te sporten (Judo, volleybal en squash) is het vanaf mijn 15e in een snel tempo de goede kant op gegaan. Medicijnen hoef ik al jaren niet meer te gebruiken.

De-ice: door toeval ben ik in contact gekomen met de expeditie. Aanvankelijk stap je er in met het persoonlijke doel een droomwens te verwezenlijken. Hoewel bergen mij altijd al hebben getrokken was het er nooit serieus van gekomen. Inmiddels hebben alle persoonlijke zaken plaats gemaakt voor het grote doel: Zorgen dat er voldoende financiële middelen binnen komen en De-ice tot een succes maken zodat we nog jaren lang kunnen uitstralen dat je door uit te gaan van je mogelijkheden in plaats van je beperkingen tot heel veel, zo niet alles in staat bent.

Training/voorbereiding: Toen ik aan De-ice begon was ik op het sportieve vlak “diep gezonken”. Ik had al 2 jaar helemaal niets aan sport gedaan (het bekende excuus: geen zin en vooral geen tijd). Het is onvoorstelbaar hoe snel je dan weg zakt. Ik woog op een gegeven moment 108 kg, was kortademig en een veel hogere bloeddruk dan ik ooit gewend was.

Iedere poging om weer wat aan sport te doen strandde met blessures en ongeduld vanwege het uitblijven van resultaat.

Op aangeven van onze kliminstructeurs Frank & Frank ben ik naar de sportschool gegaan voor een conditietest en heb ik mij aangemeld voor cardiofitness. Hierbij ook heel duidelijk aangegeven wat de doelstellingen waren (opbouwen conditie en gewichtsverlies) en hoeveel tijd ik had tot aan vertrek van de expeditie. De test was redelijk ontnuchterend: op een schaal van 1 t/m 7 zat ik nog maar net in 3 hetgeen een zeer matige conditie betekende. Het goede nieuws was dat ze er van overtuigd waren dat er nog voldoende tijd was om alles in orde te krijgen. Het systeem is heel simpel: je krijgt voor 10 weken een programma op je pasje waarmee je per week een aantal punten moet halen. Die punten krijg je door op verschillende apparaten (roeien, fietsen, lopen, crosstrainen etc)  binnen een van te voren vastgestelde hartslagfrequentie te blijven. Het apparaat zorgt er voor dat je nooit onder of boven de grens komt. Na 10 weken volgt een hertest en door de verbetering van je conditie schuift de onder- en bovengrens van je hartslag weer een beetje op en moet je ook wekelijks wat meer punten halen. In het begin trainde ik per week ongeveer anderhalf uur maar nu (bijna 2 jaar verder) is dit opgelopen naar 4 uur per week. Dit doe ik dan in 2 of 3 sessies. En……..het is allemaal niet voor niets geweest: sinds vorige week zit ik op conditienivo 7, ik voel mij superfit en weeg nog maar 92 kg. Ik hoor wel eens mensen zeggen dat zo’n systeem met punten halen niks is, maar voor mij was het 2 jaar lang een prachtig richtpunt om te bereiken dat ik topfit naar Tibet kan: een ding weet ik zeker: als ik Noordcol niet mocht halen heeft het in ieder geval niet aan mijn eigen inzet gelegen.

Hoofdsponsor


 
Topsponsors


 
>>  Ambassadeurs ...
 
>>  meer sponsoren ...
 
>>  Vrienden van ...
 
Samenwerking met


 
Uitgerust met


 



>> 
Home
 
>> 
Contact
 
>> 
Nieuwsbrief ontvangen
 
>> 
Gastenboek
 
 
Sponsored by 2HV Solutions