Actueel
     
 


Intranet login

Trainen aan de voet van de Gross Glockner

Wind, diepe sneeuw, koude, hagel en dichte mist. Dat zijn in het kort de woorden die mijn zomervakantie weergeven. Of misschien is het beter omschreven met de woorden: wachten, tafelvoetballen, kaart en kompas, reddingstechnieken en prusikken in het trapgat van de hut. De C2-cursus die ik in juli met mijn vriend Jochem volgde, stond in ieder geval geheel in het teken van het slechte weer. Toch was het ondanks dat, of misschien juist daardoor, een uitstekende trainingsweek. Want op de Mount Everest schijnt ook geen lief klimaatje te heersen. 

Mijn mooiste herinnering en tevens het hoogtepunt van de cursus was onze beklimming van de Mittlerer Bärenkopf, 3357m. Er stond een harde wind die natte sneeuw in ons gezicht blies en die het zicht beperkte tot max. 50 – 100 meter. Leerdoel was volgens de gidsen (Joseph en Andy, zie de rode jasjes op de foto) het lopen op kompas in een touwgroep en vooral: ervaren waarom je nooit op pad moet willen gaan in zulk hondenweer. Iedereen had een taak, de voorste ook de zwaarste: sporen in de diepe sneeuw, lopen op kompas en een kruis in de sneeuw zetten na elke touwlengte. De volgende moest de touwlengtes tellen. De derde hield de hoogte bij op een hoogtemeter. De vierde hield de tijd in de gaten, en de laatste man corrigeerde de touwgroep na elke gelopen touwlengte. Toen het mijn beurt was om te sporen had ik het behoorlijk zwaar. Regelmatig merkte ik dat m’n benen onder de sneeuw in het luchtledige bungelden: spleten. Dat was toch weer heel wat anders dan het sporen dat ik in Davos had gedaan: sporen in een lekker zonnetje en zonder spleten onder de oppervlakte! Maar uiteindelijk kwamen we bij het zadel waar we wezen wilden. Met een afwijking naar rechts van 50 meter waren de gidsen behoorlijk tevreden. In zulke omstandigheden is dat een aardige prestatie. Vanaf het zadel volgde een beklimming naar de top over ijzige rotsen en puin. Ik kan wel zeggen dat dit een bijzondere topervaring was. Stel je voor: je loopt in een witte wereld omhoog en opeens merk je dat je niet verder omhoog kunt. Zou dit soms de top zijn? De GPS van Joseph bevestigd ons vermoeden: we staan op de top van de Mittlerer Bärenkopf! Behoedzaam en met de ijspegels aan m’n muts dalen we af naar de hut.

 

  Lenna Schouten

Tijdens de cursus heb ik geen last gekregen van de hoogte, in tegenstelling tot een cursusgenoot. Die is na drie dagen rusten en steeds zieker worden met een pistebully (!) naar lager oorden vervoerd. Ik heb wel een ander dieptepuntje gehad. De laatste dag was het eindelijk mooi weer, zodat we de hele ochtend konden oefenen op het apere gedeelte van de Pasterze (= gletsjer zonder sneeuw erop). Na afloop volgde een korte klim van 300m. omhoog naar het eindpunt van de cursus. Ik had er extreme moeite mee. O.k. we hadden volle bepakking en o.k. ik droeg ook nog een touw, maar ik was ook goed geacclimatiseerd en iedereen droeg zware bepakking. Ik vond het heel vervelend, want in zulke gevallen wil ik niet onder doen voor de rest en me niet laten kennen. Ik ben boven gekomen door m’n verstand op nul te zetten en te gaan. Volledig geconcentreerd op het ritme van m’n ademhaling en het ritme van m’n voeten. Nog steeds vraag ik me af hoe het kwam dat ik het zo zwaar had. Te slechte conditie? Te weinig kracht? Toch last van de hoogte? Maakte het dan toch een verschil dat ik het enige meisje was? Of dat ik door mijn astma een kleiner longvolume heb en dat dat me parten speelde? Misschien had ik gewoon een slechte dag. Maar misschien ook niet…

Ik heb veel van de cursus geleerd. Al was het maar omdat we tijdens het wachten op mooi weer tot in den treure onze reddingstechnieken en orientatiekunde geoefend hebben. In Davos zijn deze onderdelen niet heel uitgebreid aan de orde gekomen, dus dat was een mooie aanvulling. Na deze zomer, met Davos, cursus en een zelfstandige tourenweek, heb ik ervaren dat ik de basis van het alpinisme aardig onder de knie begin te krijgen. Ik vind het moeilijk om te zeggen of het genoeg is voor de Everest. Is het ooit genoeg voor de Everest? In de volgende zomer hoop ik wat meer ervaring op te doen in blank ijs, want dat is er in de cursusweek nogal bij in geschoten. Verder bereid ik me voor door van de winter een aantal keer te gaan winterkamperen in Belgie en door flink te trainen. Ook door mijn ervaring op de laatste dag van de cursus, wil ik kunnen zeggen dat ik er alles aan gedaan heb. Ik train nu drie keer in de week in de sportschool op conditie en spierkracht en daarnaast loop ik drie keer in de week hard. Naast het dansen wat ik doe, hoop ik zo goed voorbereid de expeditie in te gaan. En inderdaad, ik ben gezonder dan voorheen en heb weinig last van m’n astma. Mount Everest, here we come!

 

Hoofdsponsor


 
Topsponsors


 
>>  Ambassadeurs ...
 
>>  meer sponsoren ...
 
>>  Vrienden van ...
 
Samenwerking met


 
Uitgerust met


 



>> 
Home
 
>> 
Contact
 
>> 
Nieuwsbrief ontvangen
 
>> 
Gastenboek
 
 
Sponsored by 2HV Solutions