Actueel
     
 


Intranet login

13-10-05 ABC – Noordcol (en terug)
Als om kwart over 5 de wekker gaat en de wind om de tent huilt moet ik er niet aan denken omuit mijn warme slaapzak te komen en op pad te gaan. Maar vandaag is gewoon de dag!
Ik trek mijn kleding aan. Vier lagen beneden en zes lagen boven. Overige spullen en specifieke klimspullen in de rugzak en op naar de eettent voor de laatste briefing.
Er zijn al meerdere De-icers van de klimploeg van vandaag aanwezig. Ik ga achter in de tent zitten, stil aan tafel en probeer wat pap te eten. Ik heb eigenlijk nog helemaal geen honger maar eet dan maar voor de energie die ik vandaag hard nodig zal hebben. Ik observeer de anderen en ieder heeft zo zijn eigen bezigheden. De flessen worden gevuld met thee en na een sanitaire stop ga ik op weg. Bij het passeren van Rene’s knalgele tent roept ie door een kiertje “ Martijn zet hem op en succes”. Het symboliseert het medeleven van iedereen of je nu klimt of in het kamp blijft, iedereen leeft mee.

Het eerste stuk gaat over een eindeloze en saaie morene rug. Anderhalf tot twee uur ploeteren over stenen voordat we eindelijk bij de gletsjer zijn. Het gaat moeizaam en ik ga afgaande op de andere klimmers veel te snel. De plastic schoenen zijn warm maar zitten op dit terrein voor geen meter. Ik verlang even terug naar de tent, draai me een keer om naar het kamp en richt mijn blik vervolgens op de route die voor me ligt en ga door. Als ik aan het eind van de morene de gletsjer op klim heb ik het idee dat ik veel te veel energie heb verbruikt.
Buiten adem en met lichte hoofdpijn trek ik de uitrusting voor de gletsjer en de klim aan. Gordel, stijgijzers, slinges, jumar enz enz.  Ik ben voor mijn gevoel snel klaar. Snel nog wat eten en dan loop ik achter Ernst, Jeroen en Frank de gletsjer op. Ik bevind me ongeveer 100 meter achter Frank. Langzaam kruipt het pad licht stijgend over de gletsjer richting de steeds imposanter wordende, 400 meter hoge ijs en sneeuwwand onder Noordcol. Terwijl Jeroen en Ernst beginnen aan de klim naar Noord Col tref ik Frank onderaan de wand. We kletsen wat en enigszins in de luwte eten en drinken we wat alvorens we achter elkaar de wand in gaan.

De eerste paar meter is een gewenning. Het is zoeken naar het tempo en coordinatie. Het juiste tempo is moeilijk te vinden omdat ook de steilheid en diepte van de sneeuw het zwaarder dan wel lichter maken. Het is zwaar, heel zwaar. Daarnaast is het koud, de wind giert over Noord Col en dit zorgt geregeld voor een klapperend geluid waarbij je soms denkt dat er een lading sneeuw losbreekt en naar beneden komt zeilen.
Bij elke stap die je doet ben je buiten adem en het kost zoveel energie. Elk verankeringspunt in de sneeuw wordt een “ topje”  op zich en steeds probeer ik de grens naar het volgende “ topje” te verleggen. Na een paar steil passages wordt het vlakker maar sta ik ineens onderaan een nagenoeg verticaal stuk ijs van 8-10 meter misschien meer. De passie voor het ijsklimmen drukt de vermoeidheid naar de achtergrond. Gemotiveerd begin ik aan de, wat later toch één van de sleutelspassages zou zijn. Het klimmen gaat goed maar vergt veel energie en als ik na de ijswand even stop om uit te hijgen kan ik me niet voorstellen dat ik nog niet eens op de helft ben.

Via een laddertje en een glooiend spoor, waarbij je bij elke stap wegzakt in de sneeuw tot aan je knieen bereik ik een stuk waar ik weer zicht heb op Ernst en Jeroen. Af en toe moet ik wachten tot het touwdeel voor me vrij is maar dat geeft me dan ook weer even tijd om ietsjes op adem te komen en achterom te kijken. Ik zie niemand meer achter me. Ik kan me niet voorstellen dat we nog maar met z’n vieren zijn.
 
Het laatste stuk loopt door een steile sneeuwpassage omhoog. Ik zie niemand meer. Voor mijn gevoel is de energie op. Ik denk aan thuis, aan Mir, aan de De-icers in het kamp, aan onze gezamenlijke missie en doelstelling en aan al die mensen die met ons meeleven.  Ik wil ze gewoon niet teleurstellen……. Ik klim de steile passage in en verdwijn bijna onder de poedersneeuw. Als ik me optrek zie ik Ernst, Jeroen en Frank samen met de sherpa’s op Noord Col staan. Het laatste stukje verliep als een roes maar niet lang daarna bereik ik vermoeid en buiten adem de Noordcol van Mount Everest. 

De extreme kou en harde wind zorgen ervoor dat we niet lang kunnen blijven. Na de omhelzingen en de nodige foto’s dalen we snel af. De zon is uit de wand en de temperatuur daalt zeer snel tot ver onder nul. De harde wind maakt het nog kouder.
Via het vaste touw abseilen we naar beneden. Via de gletsjer terug naar de morene. Vermoeid strompelen we terug richting ABC. In het zicht van het kamp worden we verwelkomd door De-icers en dat geeft vleugels. We worden als helden binnengehaald. Na de omhelzingen in het kamp ga ik moe liggen in m’n tent, val in slaap en vergeet te eten. Als ik wakker wordt later die avond, drink ik nog wat thee in de eettent en langzaam , heel langzaam dringt tot me door wat we gedaan hebben…..

Terug in Nederland

 

In één van de verslagen van de laatste twee expeditiedagen schreef ik al iets over hoe het was om terug te zijn in Nederland, terug op zeeniveau. Dat er boeken over zijn volgeschreven en wetenschappers op zijn afgestudeerd of gepromoveerd. Maar in tegenstelling tot het acclimatiseren op/aan hoogte staat er niets of weinig op papier over acclimatiseren op/aan laagte. Dat het best moeite kost om je draai weer te vinden en je te concentreren op de dagelijkse dingen lees je niet, dat ervaar je gewoon. Fysiek herstel je snel maar de ontelbare verhalen, emoties, geuren, kleuren, de altijd lachende vriendelijke mensen, het Tashi Dele dan wel het Namaste blijft voor altijd in je geheugen gegrift.

Ik herhaal het stukje nog maar een keer aangezien het nog steeds actueel is. Ik richt mijn aandacht weer op de dagelijkse dingen. Heel veel dingen zijn nog zoals vanouds. En als je dan druk met die dingen bezig bent lijkt het soms dat je nooit weg bent geweest. Of het is zo onwerkelijk soms. Maar schijn bedriegt……

 

Het leven van deze De-icer is voorgoed veranderd dat is zeker. Met alle indrukken verhalen in mijn achterhoofd geniet ik van het feit dat we ons hoofddoel hebben bereikt en we op onze beurt ook weer in staat zijn om mensen te inspireren tot iets groots! Het enthousiasme en de interesse doen goed en motiveren je door te gaan met het vertellen van je verhaal. De-ice is voor mij als een avontuur, een ontwikkeling, misschien wel een levensles. De-ice loopt door als een rode draad door mijn leven en alle herinneringen, mensen en daaraan gerelateerde zaken zijn daar onlosmakelijk aan verbonden!

 

Gelukkig is De-ice nog niet ten einde. Sterker nog… het begint pas!

Er staat nog veel op ons te wachten en het verhaal moet verteld worden… En we gaan niet vertellen dat iedereen nu maar bergen moet gaan beklimmen. Maar wel, dat je vanuit je eigen situatie kijkt naar je mogelijkheden. Want door toch dingen te doen, merk je dat je veel meer kunt dan je denkt! En dat is waar De-ice voor staat!

 

Martijn

 

 

 

 

Hoofdsponsor


 
Topsponsors


 
>>  Ambassadeurs ...
 
>>  meer sponsoren ...
 
>>  Vrienden van ...
 
Samenwerking met


 
Uitgerust met


 



>> 
Home
 
>> 
Contact
 
>> 
Nieuwsbrief ontvangen
 
>> 
Gastenboek
 
 
Sponsored by 2HV Solutions