Actueel
     
 


Intranet login

Het was een hele uitdaging: met astma naar de Himalaya om de Mount Everest te beklimmen. Natuurlijk hadden we van te voren gekeken of dit verantwoord was - en geen redenen gevonden waarom dit niet zo zou zijn. En natuurlijk had iedere deelnemer zich tot in de puntjes voorbereid. Hard aan de conditie gewerkt, de uitrusting in orde gemaakt en voldoende astma-medicijnen meegenomen. Ronald Hulsebosch en ik, samen de medische staf vormend, hadden ons terdege beraden op noodsituaties onderweg en een uitgebreide voorraad aan medicijnen en medische uitrusting meegenomen. En een plan gemaakt om het wel en wee van de deelnemers onderweg zo goed mogelijk in de gaten te houden. Allereerst door een doorlopend open spreekuur in te stellen, 24 uur per dag. Daarnaast kregen de deelnemers het verzoek om dagelijks een vragenlijst in te vullen naar verschijnselen van hoogteziekte en een vinger ter beschikking te stellen voor het meten van de zuurstofverzadiging in het bloed. Het invullen van een vragenlijst naar astmaklachten en het meten van de longfunctie stonden wekelijks op het programma. Een zorgvuldige en gedegen voorbereiding dus, maar hoe de praktijk zou verlopen bleef onzeker en daardoor ook best spannend.

Het werd de deelnemers met astma onderweg bepaald niet gemakkelijk gemaakt. Allereerst Kathmandu dat blauw en grauw ziet van de uitlaatgassen. In Lhasa behalve de voelbare hoogte - ineens zitten we boven de 3700 m - de onontkoombare geuren van wierook en walmende boterlampjes in de vele boeddhistische tempels en kloosters die we bezochten. In alle opzichten adembenemende dagen. Dan in regelmatig naar diesel of uitlaatgassen ruikende jeeps over steeds stoffiger wordende wegen richting het Everest-gebied. Onderweg nog een paar kloosters aangedaan en met ontzag gekeken naar geweldige zand- en stofwolken die over de Tibetaanse hoogvlakte waaiden. En de eerste stappen boven de 5000 m gezet. Gelukkig was de lucht in het Everest-gebied schoner maar hier begon het gevecht met de elementen: steeds groter wordende hoogte, vocht, regen, wind en toenemende (vries-)kou. Daarbij forse lichamelijke inspanning en een slechte nachtrust omdat slapen op hoogte nou eenmaal niet goed lukt. Redenen genoeg om mijn hart vast te houden...

Wie nu een aangrijpend relaas verwacht over ontsporing van astma en over andere grote medische problemen onderweg kan ik geruststellen: het viel reuze mee. Het medicijngebruik van de groep steeg met de hoogte, maar dit had veel meer met de hoogte zelf te maken dan met astma. Hoofdpijn scoorde hoog en de paracetamol vond gretig aftrek. Veel deelnemers merkten dat hun ademhaling veranderde naarmate we hoger kwamen, en dan vooral ‘s nachts. Dit had echter meestal niet te maken met astma maar is een bekend verschijnsel op hoogte. Niet gevaarlijk, maar wel hinderlijk omdat het je nachtrust behoorlijk kan verstoren. Ook de hoestconcerten namen toe met de hoogte, waarschijnlijk vooral door de droge lucht. Eveneens een bekend verschijnsel dat bij veel mensen optreedt die zich op grote hoogte wagen, of ze nu astma hebben of niet. De toegenomen astmaklachten díe er waren konden in het algemeen goed worden bestreden met extra astmamedicijnen. Eén van mijn angsten, namelijk de uitbraak van griep of verkoudheid in de groep, bleef gelukkig uit. Er deden zich wel luchtweginfecties voor maar deze gingen gelukkig niet als een lopend vuurtje door de groep en waren goed te bestrijden met een kuurtje antibioticum en/of prednison. Maar dit neemt niet weg dat er toch wel spannende momenten geweest zijn....

Deze speelden zich met name af in het advanced basecamp op 6450 m hoogte. Rik Jan die een keelontsteking had. In Nederland ga je met zoiets naar de dokter, je krijgt antibiotica en begint weer op te knappen. Hoe anders gaat dat op deze grote hoogte. Rik Jan kreeg de gebruikelijke antibiotica maar er trad geen enkele verbetering op, ook niet nadat hij een zwaardere soort had gekregen.  Integendeel zelfs: hij werd alleen maar zieker. Al vaak had ik gelezen dat herstelprocessen op hoogte heel traag verlopen of zelfs uitblijven. Nu zag ik het met eigen ogen en het deed me ten volle beseffen hoe kwetsbaar je bent op deze hoogte. Gelukkig begon hij snel op te knappen zodra we terugkeerden naar lager regionen. Inmiddels was hij wel een flink aantal kilo’s lichter geworden...

Grote zorgen ook om een doodzieke Nimba Dur, een van onze sherpa’s, waarbij we niet goed wisten wat hem precies mankeerde. Verwend als we in Nederland zijn met goede ziekenhuizen en uitgebreide mogelijkheden om allerlei onderzoek te doen zoals bv. bloedonderzoek en röntgenfoto’s, valt het niet mee om in de afgelegen Himalaya een diagnose te stellen met behulp van alleen maar je eigen ogen en oren. Ronald en ik hebben de sherpa zo goed mogelijk onderzocht en we veronderstelden dat hij een longontsteking kon hebben, maar ook longoedeem (dat is een ernstige, levensbedreigende vorm van hoogteziekte), of een combinatie van beide. Voor al deze mogelijkheden hebben we hem medicijnen gegeven, wat niet meevalt bij iemand die zo ziek is dat hij nauwelijks meer bij bewustzijn is en niet meer kan zitten, praten, eten of drinken. Het zuurstofgehalte in zijn bloed was zo laag dat hij hiermee in Nederland rechtstreeks op een intensive-care-afdeling zou zijn beland. Gelukkig hadden we zuurstof bij ons maar voor de rest was de “intensive care” beperkt tot een koude tent, die gelukkig een stevige tentstok had waaraan we met behulp van een lakenzak de zuurstofcilinder, die rechtop moest blijven staan, konden vastbinden. In tegenstelling tot Rik Jan begon Nimba Dur wel op te knappen nadat we met de behandeling waren begonnen. Waarschijnlijk zit het verschil toch in de “aanleg”: sherpa’s hebben zich door de eeuwen heen veel beter aangepast aan de hoogte dan wij laaglanders. Hoewel menig deelnemer onderweg misschien wat meer astmaklachten heeft gehad dan thuis, ging het met het astma van de deelnemers in het algemeen beter dan we hadden verwacht of durfden te hopen. En bij enkele deelnemers ging het met het astma zelfs beter dan thuis! Een hele positieve ervaring, niet alleen voor de De-icers die in dit opzicht het spits hebben afgebeten, maar ook voor toekomstige bergbeklimmers met astma. Als longarts ben ik tijdens deze expeditie dan ook niet overwerkt geraakt.

Dit neemt niet weg dat de stethoscoop regelmatig te voorschijn kwam, maar gaandeweg was dit steeds vaker voor anderen, zoals bijvoorbeeld de yakdrijvers die met ons meetrokken. Zodra ze in de gaten hadden dat er artsen in het gezelschap waren maakten ze in toenemende mate gebruik van onze aanwezigheid. Zeer begrijpelijk als je beseft dat er in de afgelegen streken waar deze mensen wonen eigenlijk geen medische verzorging is en de mensen ook geen geld hebben om een dokter of medicijnen te betalen. En voor ziektekostenverzekering of ziekenfonds bestaat vast geen Tibetaans woord.....

Dagelijks vragenlijsten invullen, dagelijks de zuurstofverzadiging laten meten, wekelijks zo hard als je kan op een longfunctie-apparaat blazen, zelfs op grote hoogte waar je bij iedere stap naar lucht snakt? Het leek me voor de deelnemers een hele klus, en omdat er geen onderscheid werd gemaakt tussen deelnemers met en zonder astma kan ik uit eigen ervaring vertellen dat het een hele klus wás. Met grote bewondering, waardering en een gevoel van trots heb ik de inzet van de deelnemers leren kennen. Vingers voor de zuurstofverzadiging: zoveel en zo vaak als we maar wilden, de vragenlijsten: ze werden bijgehouden, zonodig ook nog voorzien van op- en aanmerkingen, en nooit gemopper over het blazen, ook niet als dit nóg een keertje overmoest omdat het misschien nóg beter kon.....  Al deze inspanningen hebben een grote verzameling unieke en zeer waardevolle meetgegevens opgeleverd. Terug op Schiphol was het dan ook even flink schrikken toen de ton met alle vragenlijsten zoek was. Gelukkig was de verloren gegane bagage snel weer boven water, zodat de gegevens nu verwerkt kunnen worden tot een wetenschappelijk artikel over astma en hoogte. Het stuk is nog niet af maar de conclusie al wel: deze expeditie heeft laten zien dat het beklimmen van de Mount Everest met astma een verantwoorde uitdaging is!

Tineke

Hoofdsponsor


 
Topsponsors


 
>>  Ambassadeurs ...
 
>>  meer sponsoren ...
 
>>  Vrienden van ...
 
Samenwerking met


 
Uitgerust met


 



>> 
Home
 
>> 
Contact
 
>> 
Nieuwsbrief ontvangen
 
>> 
Gastenboek
 
 
Sponsored by 2HV Solutions